Kryzys a rozwój dziecka

Rodzice wierzą, ze im starsze dziecko tym prościej będzie sprawować nad nim opiekę. Rzeczywiście  z wiekiem dzieci stają się coraz bardziej samodzielne. Jednakże należy mieć świadomość, że dążenie ku lepszemu zachowaniu łączy się z momentami niestabilności – kryzysu, czy wręcz regresu w zachowaniu.

Psychologowie odkryli pewne prawidłowości dotyczące występowania trudności emocjonalnych u dzieci w zależności od ich wieku. Przez pierwsze szesnaście lat życia rozwijający się układ nerwowy dziecka zmusza je do przebycia spiralnej drogi okresów równowagi i nierównowagi. Zwykle po okresie równowagi  zarówno, wewnętrznej jak i z całym światem przychodzi, czas chaosu, kryzysu zarówno w relacjach z innymi jak i samym sobą. Zarówno dobre jak i złe zachowania są niezbędne dla rozwoju, dlatego też należy być wyrozumiałym ale i stawiać granice oraz czekać na czas równowagi.

Każde dziecko we własnym tempie osiąga poszczególne etapy rozwoju społecznego – czasami wyprzedzają swoich rówieśników, czasami nie. Zdarzają się dzieci które zwykle są bardzo grzeczne  a okres buntu jest u nich mało widoczny. Bywają i takie dzieci, które są z natury tak żywiołowe, że trudno je opanować niezależnie od okresu
w jakim się znajdują.

Oszacowano, iż przejścia od okresu równowagi do nierównowagi następują co 6 miesięcy ( u dzieci w wieku 2-7lat)
i około roku (u dzieci powyżej 7 roku życia).

rownowaga0001

Okazuje się ze drugi, piąty i dziesiąty rok dziecka to czas maksymalnej równowagi. Po nim
w przeciągu kilku miesięcy następuje zmiana o 180 stopni – dzieciakami zawładnie nierównowaga: 2,5latek, 5,5latek oraz jedenastolatek są całkowicie skłóceni z całym światem.  Na szczęście czas ten przemija na korzyść stabilnego wieku 3lat, 7,5 lat oraz 12lat.

Dzieci 3,5letnie, 7letnie i 13letnie potrzebują dużo czasu na przemyślenie i przetrawienie doświadczeń świata zewnętrznego, przez co mogą być skryte i wycofane. Za to czterolatki, ośmiolatki
i czternastolatki są pełne życia i chętnie nawiązują przyjaźnie, w zasadzie nie chcą być w domu.

Nie oznacza to jednak, że w okresie nierównowagi, nie należy zwracać uwagi na negatywne zachowania. Dorośli powinni stawiać dziecku granice i reagować na negatywne zachowania. Jednocześnie pamiętają, iż dzieci w okresach kryzysu potrzebują podwójnego wsparcia. Dziecięcy układ nerwowy nie radzi sobie. Mogą nasilić się zachowania agresywne czy lęki. Być może pojawią się niepokojące rodziców zachowania – autoagresja, ssanie kciuki, napady agresji, płaczliwość, wyrywanie włosow moczenie, masturbacja czy tiki.

Jeżeli niepokoi Państwa zachowanie dziecka, a Wasze próby wsparcia nie przynoszą satysfakcjonujących rezultatów warto udać się na konsultację do psychologa dziecięcego. Psycholog podpowie rodzicom co robić aby pomóc dziecku przetrwać trudny czas lub jeśli będą do tego wskazania zaproponuje odpowiednią formę terapii dla dziecka, rodziny.

Źródło:

F.L.Ilg; L.B.Ames; S.M.Baker „Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10lat. Poradnik dla rodziców, psychologów i lekarzy”

/fot.freeimages/

Print Friendly, PDF & Email
Julita Kulik

Julita Kulik

Jestem współzałożycielką GAJ-u. Od wielu lat pracuję z dziećmi oraz młodzieżą. Mam nadzieję, że moje artykuły bedą dla Państwa - rodziców, opiekunów, inspiracją oraz wskazówką do działań wspierających Wasze dzieci w rozwoju, pokonywaniu trudności. Sama bedąc rodzicem, rozumiem że nie da się pelnić tej roli perfekcyjnie, uczymy sie naszych dzieci cały czas.
Julita Kulik

Ostatnie wpisy Julita Kulik (więcej)

Udostępnij na:
Facebook
Facebook
Google+
Google+
http://gajterapii.pl/kryzys-a-rozwoj-dziecka/
RSS
Twitter
INSTAGRAM

Ciekawy tekst? Udostępnij go innym!